אהההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה ההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההההה העציץ שלי מת. אני יושבת עכשיו מכונסת על הספה בסלון ובוהה בו. עלוב. פרח לבן שהשחיר. אהבתי אותו בעוצמה, במסירות. כל בוקר הייתי ממלאה קנקן של מים מינרלים ומשקה אותו. ככה. שלא יידע מחסור, שלא יהיה צמא אף פעם. אני בוכה עליו. במקום לבכות עלייך. בן זונה.
|